‘We willen dat mensen zich hier thuis voelen’
Regio - Gelderland‘Wij zijn de beste’, glundert eigenaresse Nienke Verbeek (34) op het terras bij haar winkel. Haar moeder Annette Verbeek (64) heeft dezelfde trotse blik op haar gezicht. En dan te bedenken dat ze eerst nog mopperde op haar dochter, toen die meldde dat ze zich had aangemeld voor de verkiezing Beste Versspecialist. ‘Al die mysterieshoppers die dan weer wat je vinden.’
Voor Nienke Verbeek was dat juist een reden om mee te doen. Eerder werden ze tweede van Gelderland bij de Boerderijwinkel Awards van onder meer LTO Noord. ‘Daar wordt de winnaar bepaald door stemmen. Bij de verkiezing Beste Versspecialist komt er een vakjury langs. Zij kijken wat goed is, maar ook wat er beter kan. Dat vind ik heel fijn, want zelf zie je niet meer wat je doet. Noem het bedrijfsblindheid. En ook voor het team, zo’n tien mensen, vond ik het heel leuk om dit mee te maken.’
Het jurybezoek is onaangekondigd. ‘Het eerste bezoek was in het zomerseizoen. Een drukke dag. Maar ja, je kunt toch niets meer veranderen. Het erf is wat het is. Maar de indruk was goed, want we gingen door naar de tweede ronde’, blikt Nienke Verbeek terug. Weer een jury, nu verdubbeld naar een tweekoppige. En weer was het druk. Het kersenseizoen was in volle gang. ‘Toen begon ik toch wel nerveus te worden’, geeft Annette Verbeek toe. Dochter Nienke herinnert zich vooral dat het bezoek vrij lang duurde. ‘Ze wilden met mij kletsen en met mijn moeder.’
Toen voorafgaand aan de prijsuitreiking er meermalen bij de Verbeeks werd aangeklopt met de vraag of ze er toch wel bij zouden zijn, begonnen de verwachtingen vorm te krijgen. Maar dat ze, bedolven door confettikanonnen, de eerste prijs in handen mochten nemen, hadden ze nooit gedacht. ‘Wat een emotie ging er door me heen. Ik had de tranen in mijn ogen’, zegt de eigenaresse.
‘Pap, deze is voor jou’
‘Ik heb dit niet gewonnen. Dat hebben wij gedaan’, ging ze verder. Met ‘wij’ denkt Nienke Verbeek ook aan haar vader Ton, die in april 2025 op 65-jarige leeftijd na anderhalf jaar ziekte overleed. ‘Pap, deze is voor jou, was het eerste dat ik zei.’ Haar moeder knikt eensgezind mee. Even valt de lach stil, wordt de blik serieus. Terugdenkend aan het afgelopen anderhalf jaar. ‘Het is niet altijd even makkelijk geweest om door te gaan’, vertelt Annette Verbeek. ‘Toen Ton nog gezond was, vroeg ik weleens wat we moesten als hem iets zou overkomen. Zet een bord in de tuin en verkoop het, was zijn antwoord.’
Ja, er werd inderdaad aan dat bord gedacht. Maar het kwam er niet. Met de schouders eronder zette de familie het bedrijf voort. ‘Het is ons leven. Uiteindelijk begreep mijn vader ook wel dat het iets is wat ons op de been zou houden’, vertelt Nienke Verbeek. Haar moeder vult aan: ‘We gingen in de overlevingsstand. Pakten alles aan om maar bezig te blijven. De horeca ging zelfs op zondag open.’
Elke dag voelen ze nog zijn aanwezigheid, maar Nienke Verbeek durft inmiddels ook los te laten. ‘Ik ga dingen op mijn eigen manier doen. Het hoeft niet meer zoals mijn vader het altijd deed.’ Hoe haar ondernemerschap eruitziet? ‘We doen maar wat en volgen wat goed voelt in ons hart. We werken veel en hard, maar hebben ook een leuk leven. Ik zit bovenop nieuwe producten en noviteiten. Volg socialemediaplatforms voor trends en wat mensen leuk vinden. We hebben nu een workshop keramiek schilderen gedaan en dat was een succes.’
Alpaca’s
Naast de zelfpluktuin slaan de alpaca’s: ‘Een idee van mijn man Ioan. De gedachte is dat je pas een boerderij bent als er dieren zijn’, vertelt Nienke Verbeek. Haar echtgenoot is ook verantwoordelijk voor de boomgaard, die altijd het domein van haar vader was. ‘Ik ben veel, maar geen fruitteler. Mijn vader vond het achteraf zijn grootste fout dat hij me daar nooit in meegenomen heeft. Maar ik heb inmiddels wel mijn spuitlicentie gehaald.’
Lees ook: Winnaar beste boerderijwinkel Noord-Brabant: ‘Dit is de kroon op ons werk’
Met het ‘leukste uitje tussen de fruitbomen’ willen ze volgend jaar weer meedoen aan de verkiezing. Met de tip van de jury om te laten proeven in de winkel al in uitvoering. En behoud van wat goed beoordeeld werd: aanwezig zijn, echt en puur, de bezoekers zien. ‘We willen dat mensen zich hier thuis voelen. Op dat pad blijven we, maar we leggen de lat steeds hoger. The sky is the limit. Er is nooit een eindpunt. Het eindpunt is stoppen. Tot die tijd ben je als ondernemer nooit klaar.’